|
Newsflash |
| |
|
|
| |
|
 |
Verhaal Frans Hens
Maar het verhaal begon natuurlijk al eerder. Na in 1977 te zijn goedgekeurd was er natuurlijk geen sprake van dat ik zou proberen om onder ‘de dienst’ uit te komen. Iedere man in mijn familie had gediend en mijn opa was in 1942 afgevoerd naar een Duits werkkamp. Eén van mijn ooms heeft in een Jappenkamp gezeten en kwam na de oorlog onherkenbaar terug. In een vreemde opwelling had ik ook een kruisje gezet in het vakje ‘VN Detachement’. Niet met een bepaalde reden en ik wist niets af van Zuid-Laren of ook maar de bedoeling van dat detachement. Mijn ouders waren zeer onaangenaam verrast toen bij de oproep een formulier zat waarin ze toestemming moesten geven voor mijn deelname aan het detachement want toen werd meteen duidelijk dat ik zou worden uitgezonden. Na enig overtuigen kreeg ik de toestemming.
Na de HAVO had ik nog een klein jaar voordat ik in dienst moest en die tijd heb ik opgevuld met werken voor de ASA, de Algemene Studenten Arbeidsorganisatie, een uitzendbureau voor studenten. Ik heb een half jaar op het polytheen lab van de ICI in de Botlek gewerkt en kon zelfs blijven maar ik moest in dienst. De tijd vloog voorbij en 9 mei naderde snel. Inmiddels had ik via-via iemand ontmoet die ook naar Assen ging en met hem kon ik meerijden. 8 mei nog een keer naar de kapper waar mijn halflange haar werd omgetoverd in een korte coup. Het feest kon beginnen.
Na alle plichtplegingen, het afleggen van de militaire eed en het ontvangen van het pakket akelig nieuwe kleding bleek ik te zijn ingedeeld bij het Alfa Mortier Peloton. Dus niet echt de rijopleiding die ik had aangekruist. Maar er ging nog meer mis. Na een paar weken kreeg ik op een zondag een acute blindedarm ontsteking en werd ’s avonds om 8 uur geopereerd. En na ruim een week was ik weer op de kazerne alwaar mijn hele peloton verdwenen was. Ze waren inmiddels verhuisd naar een ander gebouw. Ik kreeg nog twee weken lichte dienst en toen begon de opleiding echt. Er werd maanden geoefend met de mortieren waarbij ik tot richter gebombardeerd werd. Iedere dag twee keer de stormbaan en natuurlijk de oefening in Duitsland en de oefeningen in eigen land. Mortier opstellen, in de hoofdrichting brengen, afbreken, 1 kilometer rijden en weer in stelling. En dat de hele dag door. Dagen achter elkaar. Maar langzaam naderde de dag van vertrek en een paar weken daarvoor werd ons de fel begeerde blauwe baret uitgereikt tijdens een korte ceremonie. Trots als pauwen stapten we over de kazerne, de losers met een gewone baret zagen we niet meer staan. Bij sommigen nam de blauwe baret haast mythische vormen aan en werd vergeleken met het heilige der heiligen, de groene baret van het Korps Commandotroepen. Ja, ja.
Ik noem een paar zaken die voor ‘insiders’ herkenbaar zijn. De 400 ASA Ilford zwart wit rolletjes uit de kazernewinkel, stappen in Groningen (wink, wink), de snackbar op de kazerne, de ijzeren koe en de broodjes knakworst in de compagnies bar om een uur of 10. Met muziek van Ellen Foley.
19 november 1979. ’s Morgens heel erg vroeg worden we in bussen geladen die ons naar Schiphol brengen. In een vers gevechtstenue, met een pijnlijk blauwe baret en dito halsdoek komen we aan op Schiphol. We krijgen een toespraak en een plastic tasje met inhoud en na enkele plichtplegingen gaan we richting vliegtuig. Ouders, broers, zussen, vrienden en familie zijn er om ons uit te wuiven. Mijn vader kan een traan nauwelijks onderdrukken. Het vliegtuig is van Iceland Air en voor 2/3 ingericht als vrachtvliegtuig. De stewardessen hebben allemaal een snor, wat toch wel een tegenvaller is. Na het gebruikelijke taxiën stijgen we op en ons avontuur begint. Ons kader let tijdens de reis angstvallig op of we ons wel gedragen. Na een tussenlanding in Athene waar we bijtankten, gaan we richting Beirut. Dan, na ongeveer 5 uur vliegen zet de piloot de daling in en komt het vliegveld in zicht. Nee, dit is absoluut geen Schiphol. Vliegtuigwrakken en uitgebrande pantserwagens staan aan de rand van het vliegveld. Hier geen ‘slurf’ en gangway om naar de aankomsthal te gaan. Nee, een soort van kermiswagens met platte bodems voeren ons naar een gebouw dat voor stationsgebouw door moet gaan. Het is behoorlijk warm vergeleken met de ochtendkou bij vertrek uit Nederland. We stellen ons op, richten rechts en gaan in de houding staan. De rotatie ploeg komt aangemarcheerd. Vol ontzag staren we naar de verbleekte blauwe baretten en de bruin verweerde koppen, mager en moe. Met een indrukwekkende dreun komen ze tot stilstand en de overdracht begint. Wat staat me te wachten?
Allereerst een lange rit in Franse 4 tonners. Ik kijk mijn ogen uit, we passeren roadblock na roadblock en de wegen worden steeds slechter. Eindelijk komen we aan op de plaats van bestemming. Post 7-8, de PAOST commando post en ik mag mijn intrek nemen in de middelste pre-fab aan de linker kant. De volgende dag (was het de volgende dag?) krijgen we extra PSU uitgereikt; tropen uniformen, een scherfvest, een regenpak in camouflage kleuren, enz.
Dit is het einde van deel 1, in het volgende deel beschrijf ik hoe ik mijn verblijf in Libanon ervaren heb.
Groeten aan alle veteranen, jong en oud,
Frans Hens.
|
|
|
|
