( Oprichter en Ere-lid van de BlueHelmets )

Mijn verhaal:

We schrijven Haris, Libanon 18 September 1980.

Nog 1 dag en dan ben ik aan de beurt om te roteren, met andere woorden mijn opvolger is ingewerkt en ik mag vertrekken en me weer voegen bij mijn onderdeel in Nederland.

6,5 maand Libanon zijn een feit, als OPS driver van de Operations Officier Majoor Coen Donia, ben ik onafgebroken bezig geweest om bij ieder conflict in ons gebied aanwezig te zijn, mijn eerste gijzeling op 17 Maart , de slag bij At-Tiri van 6-9 april, mijn maat die op 9 april op een mijn rijdt, de zware beschietingen op 12 april, de gijzeling in DFF gebied op 12 Juni, de zware beschietingen op 26 Juli, noem maar op.

Alles flitst door mijn hoofd als ik 's morgens opsta, na het wassen begeef ik mij naar de officiersmess, eerst koffie en wat eten, daarna naar de OPS- Room waar het 's morgens altijd een drukte van belang is.
Iedereen is bezig zich op de hoogte te stellen van de gebeurtenissen van de afgelopen avond en nacht, ik hoef geen informatie, ik was er immers bij , evenals de Majoor Donia en de Kapitein Milo, bij ieder incident binnen Dutchbatt, was het meestal de dezelfde drie-eenheid die er bij nacht en ontij op uittrok om geschillen tussen de strijdende partijen van een oplossing te voorzien. Ron Visser 2006


Achteraf denk je dan, hoe vaak heb ik niet midden in de nacht in die lopen van die AK-47 gekeken of zat er weer een PLO mafkees achter in mijn voertuig met een scherpe handgranaat met de pin er uit, te trillen als een rietje.., en hoe vaak moesten we niet omrijden door de wildernis omdat de FIJI militairen 's nachts hun roadblocken sloten, en wij anders niet bij de Charlie Cie konden komen, hoe vaak heb ik niet verplicht moeten verliezen met schaken, als we weer tijdelijk gegijzeld waren in het DFF gebied van Majoor Haddad ?

Die morgen hadden we gepland dat de Majoor Donia en ik samen naar Tyre zouden gaan, om afscheid te gaan nemen bij Team Tyre, een groep observers en PLO liansons officieren waarmee we de gehele periode contact hebben gehad en hebben samengewerkt, zeg maar een sentimental journey voor de laatste keer.
Kapitein Milo gaat vandaag met de Nekaf samen met een Opper Wachtmeester van de MP op stap.

Ik loop naar het slaapverblijf, een prefab welke naast het HQ Dutchbatt is gelegen, pak mijn helm, scherfvest en Uzi- pistoolmitrailleur, trek mijn bokkentuig, koppel met FN pistool aan en begeef me naar mijn voertuig, een Cherokee 5- liter, monsterlijke bak !, (rijden als een tierelier), leg het scherfvest en helm achterin, plaats mijn Uzi naast de bestuurdersstoel en wacht op de Majoor.

Nadat de Majoor is ingestapt rijden we voor de laatste keer samen door het ons zo bekende gebied, morgen naar huis !, morgen naar..... tja , door alles wat we samen hebben meegemaakt, weet ik zelf niet meer wat thuis is, wat huis is, hoe Nederland er uit ziet, ik heb het gevoel hier altijd al geweest te zijn, vreemd, zeer vreemd.


cherokeeUN-509

We rijden naar beneden , het is een steile afrit die van HQ Dutchbat naar de weg die naar het dorpje Haris loopt, de soldaat van het stafwacht-peleton, welke belast zijn met het beveiligen van HQ Dutchbat, is attent en gooit net op tijd de slagboom omhoog, zodat ik niet vol in de remmen hoef.

We draaien naar rechts, rijden langs de shop van Speedy, een local van toen ongeveer 14 jaar die een handeltje in " alles" dreef en momenteel zo rijk is als hier John de Mol ( als hij inmiddels niet is omgekomen tijdens de laatste bombardementen).

Vlak voor het gemeenschapshuis/Moskee van het dorp ( toen in gebruik als manschappeneetzaal /kantine /bar) rijden we links het dorp uit richting WZZ en passeren daarna het MP house, vriendelijk zwaaien zoals altijd uhmm....

We vervolgen de weg richting post 7-8 om vervolgens via Kafra, As-Siddiqin, Qana te rijden richting Tyre, na het passeren van het laatste roadblock van de Fiji Militairen post 1-11 doken we de wadi in genietend van de omgeving en het mooie weer, met als vooruitzicht het afscheid van Libanon.
Hetzelfde Libanon, wat mij 6,5 maand geleden deed veranderen van een Hollandse jongen van 19 jaar in een verbitterde, niets-ontziende en gewetenloze strijder, geen spoor van emotie kon mij tijdens het verblijf daar raken, achteraf denk ik zelf dat het een menselijk afweermechanisme was wat zich meester van mij had gemaakt.

Op nog geen 500 meter van ons in een zwakke bocht naar rechts stond een donker grijze Mercedes, half schuin op de weg, wat ik al inmiddels een paar maanden geleerd had, was om goed de weg te observeren, liefst een 400 à 500 meter vooruit te kijken, voor me , langs de zijkanten en vooral op de grond ( Mijnen waren al "in" daar).

We naderen langzaam en toen we op nog geen 50 meter genaderd waren, een spervuur van AK-47 vuur, ik keek naar de Majoor Donia.
Hij keek mij aan en die blikken die we elkaar toe wierpen, die vergeet ik heel me leven niet.

We zaten midden in een hinderlaag, even verstar ik, maar pak me Uzi en trek geheel als vanzelfsprekend de eerste patroon de kamer in, in mijn spiegel zie ik nog net de Nekaf van de Opper-wachtmeester van de MP en de Kapitein Milo ook tot stilstand komen.

Het vuren gaat door en de Majoor en ik zoeken dekking achter het dashboard van het voertuig, hoop lawaai en de portieren van de Cherokee worden geopend, terwijl ik twijfel om het vuur te openen, is het al te laat.

Ik word met een Ak-47 flink in me gezicht en ribben geslagen en word het voertuig uitgesleurd, hetzelfde gebeurd aan de rechterkant met de Majoor Donia, samen liggen we op straat en hebben oogcontact onder het voertuig door.

Toen op dat moment, precies op dat moment vloog mijn ( ik was pas 19 jaar) leven als een flits aan mij voorbij, hoe lang ze nog op ons hebben staan in slaan en schoppen, weet ik niet meer, ook heb ik niet gezien wat er met de Kapitein Milo en de Opper-wachtmeester van de MP gebeurde, ik kon het niet meer volgen.

Veel geschreeuw in het Arabisch ! veel getier en vervolgens werden we op de man ontwapend en alle goederen zoals de helmen, scherfvesten, magazijntassen met volle magazijnen door de heren meegenomen en vervolgens gedwongen terug naar post 1-11 van Fiji-Bat te lopen.

Er werd nog steeds achter ons geschoten en bij ieder schot had ik het gevoel er één in de rug te krijgen.

We hadden inmiddels weer visueel contact met de Kapitein Milo en de Opper-wachtmeester van de MP en konden zonder noemenswaardige gaten in ons lichaam de post bereiken.

Het hele voorval deed me toen niets. Het geweld had zich meester van me gemaakt, het was normaal geworden, het werd routine, het was overleven of doodgaan.



(*) 's Avonds de Aalmoezenier op bezoek, of ik wilde praten, verplicht naar de MSD ( Medisch Sociale Dienst), ik had ze niets te melden...

De volgende morgen toen ik wakker werd, ontbijten en op het vliegveld in Beirut een toespraak van de Overste Steenaert, het Wilhelmus en 24 uur na het voorval stond ik in de aankomsthal van Schiphol in Amsterdam.

Ik dacht "lieve God, wat doe ik hier ?"
Thuis, bijna maar ook niet....



(*) 18 jaar later begon ik er over te dromen, kreeg flashbacks, herbelevingen en kon niet meer slapen of normaal functioneren.
Na jaren therapie, medicijnen en veel hulp van de BNMO, gesprekken en vriendschappen met oude & jonge veteranen hebben me
er boven op geholpen, een lijdensweg die ik niemand toewens, ook voor de omstanders niet.
Inmiddels heb ik al enkele jaren de PTSS geaccepteerd en kan er goed mee omgaan, zoveel dat ik in staat was om dit op papier te
zetten.

Saluut,
Ron Visser oktober 2006.
e-mail: unifil1980@msn.com